Oude gitaar
Sinds kort ben ik bij optredens met Up To Date naast de all-round inzetbare Fender Stratocaster weer mijn Ibanez Musician 550 gaan gebruiken, de electrische gitaar die ik in 1984 kocht bij een muziekinstrumentenhandel te Geleen (L). Het was mijn eerste electrische gitaar, en meteen een goede. Ik had namelijk al een goede gitaar, een klassieke Hopf, en wist dus hoe belangrijk het was een goede gitaar te kopen.
Het is een leuke ervaring om nu op het podium te staan met de gitaar waar het
meer dan twintig jaar geleden echt mee begonnen is. Ik heb, meestal met deze
gitaar in mijn handen, er zo vaak naar verlangd om veel op te kunnen treden.
Het heeft lang geduurd voordat ik dat eindelijk eens voor elkaar had, en ik
associeer deze gitaar dan ook vooral met een hoop ge-oefen en repetities, niet
met optredens.
Ik ben echt trots op hem, als hij dan nu eindelijk eens aan het publiek kan
laten horen wat hij kan. Zijn geluid staat als een huis.
Verrassend was dat ik laatst bij het eerste optreden met de Ibanez weer dezelfde
onwennigheid voelde als bij de sporadische optredens die deze gitaar heeft meegemaakt.
Alsof ik door deze gitaar weer even de onervaren gitarist van twintig jaar geleden
werd.
Door deze Ibanez heb ik in 1984/1985, een grote sprong vooruit gemaakt. Ik
kon hem niet laten staan, hij speelde zo licht en klonk zo goed. Als ik op mijn
studentenkamer aan mijn bureau zat te studeren en ik keek naar die gitaar had
ik hem al gauw weer in mijn handen. Met die studie is het dan ook niks geworden.
Toen ben ik me er pas ten volle bewust van geworden hoe belangrijk muziek voor
me was, en dat dat nooit meer uit mijn leven zou verdwijnen. Ik wilde er mijn
beroep van maken, alhoewel veel mensen in mijn omgeving tegen me zeiden dat
dat niet of nauwelijks kon.
"Dat moet je als hobby erbij blijven doen" luidde het cliché.
Uiteindelijk begreep ik dat dat er voor mij op neerkwam dat je je leven er als
hobby bij moest doen. Je werd verondersteld het grootste deel ervan te verkwanselen
aan allerlei dingen die door ánderen belangrijk werden gevonden, alleen
dan wil men je er namelijk voor betalen. In de overgebleven uurtjes mocht je
dan nog even proberen iets van je leven te maken.
Echter, na vele verwarrende jaren ben ik ondanks die heldere conclusie van destijds
nog steeds geen full-time beroepsmuzikant. Maar ik wel ben wel eerst en voor
alles muzikant. Hoeveel geld ik ermee verdien bepaalt eigenlijk alleen hoeveel
tijd ik eraan kan besteden.
Als ik dan nu op het podium sta met mijn Ibanez zeg ik in gedachten tegen hem: "We staan er nu dan toch maar, en we hadden toen gelijk, nietwaar?"