Een late recensie
Ik was erg blij toen ik laatst de verloren gewaande handleiding van mijn vader's Ford Cortina uit de jaren zestig terugvond achter een rij boeken in mijn boekenkastje.
Vergenoegd zette ik mij weer eens aan het herlezen ervan. Reeds als kind verslond
ik deze lectuur in regenachtige weekenden.
Dit soort instructieboekjes werd destijds veel uitvoeriger en breedsprakeriger
opgesteld dan tegenwoordig, met allerlei niet ter zake doende details zoals
in dit geval complete hoofdstukken over algemene autotechniek, de geschiedenis
van Ford in het algemeen en die van de Ford Cortina in het bijzonder. Opvallend
is tevens dat getekende illustraties van auto's in die tijd het model steevast
breder liet uitvallen dan ze in werkelijkheid waren. Ook van mijn Rover 2200
heb ik diverse malen dergelijke tekeningen gezien. Reclame maken is meestal
liegen, zo blijkt maar weer eens.
De grafiekjes met betrekking tot de acceleratie en het benzineverbruik zijn
daarentegen weer wel tamelijk eerlijk. Het zijn natuurlijk ook controleerbare
feiten. Zo ziet men dat de 1200 cc versie eerst na 23 seconden de 100 km/h bereikte.
Nu was dit een snelheid die niet strikt vereist was in die tijd. Ik herinner
mij nog dat mijn broer en ik "Oooh, we rijden 100!" riepen, toen mijn
moeder eens achter het stuur zat. Zij was een minder ervaren maar temperamentvollere
chauffeur dan mijn vader. "Nou en?" antwoordde ze. Verderop kwamen
we met piepende banden tot stilstand voor een wat laat door haar opgemerkt rood
stoplicht.
Boven de 118 km/h verandert het grafiekje in een stippellijn, wat lijkt te suggereren
dat snelheden boven deze waarde zich in het rijk der fabelen bevinden. Gelukkig
hadden wij thuis de 1500 cc uitvoering, die haalde de 140 nog.
Van het verbruik wordt men ook niet blij: 1 op 8 bij 120 km/h! Dan rijdt mijn
Rover 2200 TC zuiniger, en dat met 60 pk meer. Maar de oliecrisis moest nog
komen, dus heel veel zorgen zal dit destijds niet gebaard hebben.
"De Cortina is een bijzonder gemakkelijk te bedienen auto", zo leest
men in de eerste pagina's. Deze bewering gaat nogal optimistisch uit van het
feit dat men de Cortina überhaupt gestart kreeg. Ik herinner mij nog steeds
dat mijn vader indertijd aan andere Cortinarijders (het was een behoorlijk verkoopsucces
in de jaren zestig) regelmatig vroeg of die van hen ook zo slecht startte.
Een positief punt is dat men aangeraden wordt de auto regelmatig te wassen.
Kom daar eens om bij de huidige leasebakrijder. Verderop in dit hoofdstuk staat
een paragraaf met betrekking tot het verwijderen van vlekken uit de bekleding:
"Wijn- en vruchtvlekken verwijderen met heet water. Vlekken van lippenstift
bevochtigen met tetra en opzuigen met vloeipapier."
Welja zeg. Wijn was nog helemaal niet ingeburgerd in de Nederlandse samenleving
van 1964, dat moest nog door Albert Heijn bewerkstelligd worden. En dan zou
een brave Cortinarijder dat in de auto nuttigen? En lippenstiftvlekken op de
bekleding? Dit waarschijnlijk voor het geval dat men na het nuttigen van de
wijn zijn vriendin, maîtresse of eega alle hoeken van de Cortina had laten
zien. De vierdeurs uitvoering, die wij thuis hadden, had een bank voorin en
stuurversnelling. Ik zie die opzet ineens in een heel ander licht. Dat had ik
nooit achter mijn ouders gezocht, die deze twee jaar oude Cortina voor fl. 3000
(nieuwprijs fl. 6000) overnamen van de bovenbuurman, die naar Duitsland ging
verhuizen en meende zich daar met niets minder dan een BMW te kunnen vertonen.
Ik heb overigens op vierjarige leeftijd deze buurman, bij een tussen hem en
mij gerezen meningsverschil over de toelaatbare hoeveelheid lawaai in het sousterrain
van het flatgebouw dat wij bewoonden, ooit nog toegevoegd dat hij zijn grote
mond moest houden. Waarschijnlijk terecht, gezien de verhalen van mijn moeder
over hem en zijn BMW.
Maar om terug te komen op het instructieboekje: als u denkt dat de fantasie
van Ford ophield bij wijn- en lippenstiftbacchanalen dan hebt u het mis: "Bloedvlekken
verwijdert men met een doek, gedrenkt in koud water waaraan wat ammoniak is
toegevoegd." Ook aan de criminele Cortinarijder was blijkbaar gedacht.
Hierna volgen nog enkele tips voor het verwijderen van kauwgom-, inkt of teervlekken.
Alsof iemand die te maken heeft met wijn-, lippenstift- en bloedvlekken zich
daar nog zorgen over maakt. Van enige opbouw in het plot is blijkbaar geen sprake.
Aandoenlijk is tenslotte de lijst met Forddealers achterin, uit een onschuldige tijd dat Rotterdam nog met vijfcijferige telefoonnummers toe kon, en de prijslijst van andere in deze serie verschenen boekjes over lieve autootjes als de Citroën 2CV (personen- en bestelwagen), de Daf Daffodil, de Opel Olympia en de Simca Aronde à fl 3,25 (fl 4,90 voor niet-leden, het was een uitgave van de ANWB).
Nederland was nog overzichtelijk, een auto nog geen wegwerpproduct maar een bijzonder bezit dat met liefde gekoesterd diende te worden.