Knikje
Vandaag kreeg ik zowaar een vriendelijk knikje van een leuk meisje achter de
toonbank van de plaatselijke boekhandel. Misschien zijn er enkelen onder u die
"Nou en?" zeggen, maar voor mij is dit geen alledaagse gebeurtenis.
Of dat was het in elk geval niet, tot nu toe. Misschien gaat dit veranderen.
Sinds enkele maanden meen ik een opvallende toename in dit soort knikjes en
blikjes van vrouwen naar mij waar te nemen. Sinds enkele maanden ben ik ook
veertig jaar oud.
Misschien is er een verband tussen de waargenomen trend en dit laatste feit.
Als je veertig bent, ben je niet jong meer. Je bent weliswaar ook nog niet echt
oud maar zeker niet jong meer.
Ik word rustig van die gedachte. Als je jong bent word je verondersteld dynamisch,
spontaan, enthousiast en ondoordacht te zijn. Dat wordt dan leuk gevonden. Al
die eigenschappen heb ik altijd slechts in beperkte mate gehad, en ik voelde
me er ongemakkelijk bij dat ik nooit reageerde zoals ik blijkbaar verondersteld
werd te reageren, als de jonge, dynamische man die ik niet was.
Nu daarentegen mag ik eindelijk zijn zoals ik altijd al was. Ik maak daardoor
wellicht de rustige indruk van een veertiger die zijn zaakjes goed voor elkaar
heeft. Misschien werkt dat positief op die vrouwen.
Nu heb ik mijn zaakjes allesbehalve voor elkaar, maar dat weten zij weer niet.