Mijn broer was op zijn veertiende al fan van bands als Focus en Mike Oldfield. Ik, bijna vijf jaar jonger, zat dus al als negenjarig jongetje bij hem op de slaapkamer naar dit soort muziek te luisteren. Zelfs heden ten dage, dertig jaar later, is die invloed merkbaar.

Daarnaast heeft hij me ook op het idee gebracht electrische gitaar te gaan spelen, nadat hij er zelf een gekocht had.
Deze Ibanez is de eerste electrische gitaar die ik gekocht heb.

Het is een van de eerste modellen van Ibanez, die uitgebracht werden vlak nadat ze een proces aangedaan was door Gibson (omdat hun imitaties wel zéér bruikbare, aanzienlijk goedkopere alternatieven vormde). Waarschijnlijk hebben echter de eigen modellen van Ibanez door hun succes Gibson meer schade gedaan dan de imitaties.

De kwaliteit van deze gitaar heeft mijn spel een flinke stap vooruit doen gaan: je bleef er als vanzelf op spelen, zo makkelijk en mooi ging het.

Dit is de gitaar waarop ik (electrisch) bijna alles geleerd heb, waarmee ik heb zitten dromen op mijn studentenkamer, de gitaar die dan ook het einde van mijn studie betekende. Maar daar heb ik nooit spijt van gehad

(klik op de gitaar om hem te horen)