Damesboodschappen

Ik moest een aardigheidje voor een jongedame zien te vinden. Na een consult met een van haar vriendinnen werd besloten dat het een geurtje/lotion/luxe verzorgingsproduct moest worden. Ik liep een van de winkels die dergelijke producten verkopen binnen en vond alras het door de vriendin aangegeven merk.

Maar wat moest ik nu ook alweer precies hebben? Waar dienden al die olietjes, verzorgende melkjes en andere vloeistofjes voor?
Ik heb het altijd een bijzonder mistig gebied gevonden, die verzorgingsproducten voor dames. Het belangrijkste wat ik ervan weet heb ik eens bij een economieles geleerd, namelijk dat ze een negatieve prijselasticiteit hebben. Dat wil zeggen dat je er minder van verkoopt als je de prijs verlaagt, in tegenstelling tot wat bij de meeste producten het geval is.
In de reclame voor 'Oil of Olaz' wordt duidelijk waarom dat zo is: "Omdat u het waard bent", zegt men steevast op het einde van die reclame. Dé reden om eens een flinke bak geld uit te geven: omdat ik het waard ben! Hoe meer je uitgeeft, hoe meer je dan namelijk waard bent.
Oil of Olaz, uitgesproken als 'Olaaaz', heette voorheen Oil of Ulay, uitgesproken als 'Joelee', maar waarschijnlijk begreep niemand dat, dus zijn ze er maar van afgestapt. Dáárvoor heette het trouwens ook al Oil of Olaz maar toen nog gewoon uitgesproken als 'ólas'. Ik weet er toch meer van dan ik dacht, besef ik nu.

Uiteindelijk koos ik voor een soort totaalpakket waarbij het toch raar moest lopen wilde je daar niet hemels ruikend en oneindig zacht aanvoelend mee uit de badkamer tevoorschijn komen. Mijn verstandhouding tot de jongedame in kwestie is echter niet van dien aard dat ik in staat ben om het resultaat van die producten proefondervindelijk vast te stellen.
Niet dat ik de indruk had dat daar bij haar iets aan mankeerde, overigens. Ik druk me maar even voorzichtig uit, want ik voel me in aanwezigheid van of pratend over dames vaak als een olifant in een porseleinkast op (te dun) glad ijs.
De ambiance in winkels voor dit soort producten geeft me trouwens helemáál het gevoel een contactgestoorde Neanderthaler te zijn. Ik durf ook altijd nauwelijks iets te vragen, uit angst door een strenge juffrouw met kort haar en zo'n vierkante designbril wegens flagrante onverschilligheid en onwetendheid jegens De Vrouw de deur gewezen te worden.

Ik ging met het totaalpakket achter in de nogal lange rij staan, en keek wat ongemakkelijk om me heen. Twee meisjes zag ik de winkel verlaten, even later weer binnenlopen, toen weer verlaten, toen direct weer binnenkomen en toen na langere tijd toch weer onverrichterzake verlaten.
Na vijf minuten zei één van de twee vrouwen voor mij dat de rij pas vóór hen begon. Zij bleken voor een apart toonbankje te staan wachten. Het droeg allemaal niet bij aan mijn gevoel te weten waar ik mee bezig was.

Ik was eindelijk aan de beurt en vroeg ook nog naar een cadeaubon.
"Betreft het een bon voor een jongere of een oudere dame?" vroeg het jonge meisje achter de kassa, na een schattende blik op mij geworpen te hebben.
Nu had ik deze keer geluk met de verkoopster, zo bleek, want het was een behulpzaam bedoelde schattende blik. Omdat zij een jong meisje was, en blijkbaar nog niet teveel foute mannen was tegengekomen, kon zij in mij nog een onschuldige, hulpeloze man, verstrikt in het labyrint van damesgeurtjes en -vloeistofjes herkennen, in plaats van er het hare van te denken. Zij vroeg zich op- en terecht af of ik wel in staat was het geschikte cadeau voor een jongedame uit te zoeken.
"Een jongedame" antwoordde ik."
"Hoe jong precies?" Dit lag blijkbaar genuanceerder dan ik dacht.
"Zesentwintig jaar" antwoordde ik weer. "Maakt dat dan nog uit in het dessin van de tegoedbon of zo?" vroeg ik.
"Nou, er zitten nog wat gratis extraatjes bij, en dan moet je voor een jongedame niet allerlei rimpelwegwerkende middelen erbij doen" wist het meisje te vertellen.
Natuurlijk. Daar denk ik dan dus weer niet aan.
Vervolgens werd de cadeaubon verpakt op een manier die, met het uurloon van het meisje erbij geteld, een redelijk deel van de waarde van de bon leek te gaan vertegenwoordigen. Maar ik vertrouwde graag op het oordeel van deze deskundigen in damesgeschenken waar het op de juiste verpakking aan moest komen.
Ik rekende af, en opgelucht, omdat mijn missie geslaagd was en ik het er zonder blijvende psychische schade vanaf gebracht had, verliet ik de winkel.

Teksten